Белорусская литература

1. Загадкі.

2. Языкаломкі.

3. Калыханкі.

4. Вершы.

5. Чыстагаворкі.

6. Казка.

7. Сачыненне-апісанне.

8. Сачыненне-апавяданне.

9. Сачыненне-разважанне.

10. Пісьмо. 

11. Нататка ў газету. 

12. Крылатыя словы.

13. Сачыненне “Я самая лепшая”

14. Інтэрв’ю.

1. У лесе ён жыве, 

калючкі мае.

Змяні “в” на “н” – 

Ён заблішыць і вострым 

рэжучым прадметам стане. (еж- нож)  

2. Ноччу ў небе яна зіхаціць.

“З” на “Н” змяні ў пачатку – 

Ператворыцца яна 

Ў звярыную хатку. (зорка - норка)

3. Белы, а не цукар,

Без ног, а ідзе. (снег)

4. На дрэве вісіць, а не лісток,

Чырвоны, ды не ягада,

Круглы, а не мячык. (яблык)

- Сом з вусамі ў сетках у Сані.

- Я ў двор вяла вала.

- Дарабіў дзядуля дуду і дудзе, дудзе.

- Вужа ўкусіла вужыха, вужу з вужыхай не ўжыцца.

- Занадта многа ножак у сараканожак.

1. Люлі-люлі, люлі – люлі

Прыляцелі дзве зязюлі.

Селі на варотах,

Сталі на варотах,

Сталі кукаваць – 

Трэба есці даць.

Пасыпем ім грэчкі, 

Каб няслі яечкі.

Яны грэчкі не ядуць,

І яечак не нясуць.

Сталі зязулі кукаваць – 

А што ім есці можна даць?

Пасыпем гароху,

Хай ядуць патроху.

1. Ваду на грады ад Ракіты

Носіць хлопчык працавіты.

Не засохнуць агуркі,

Бульба, перац, буракі.

2. Слоў у Мілы было мала.

Верш яна не напісала.

1. Ры-ры,ры, ры-ры-ры

Усюды бегаюць бабры.

2. Чы-чы-чы, чы-чы-чы

Дзеці цягнуць кірпічы.

3. Ка-ка-ка, ка-ка-ка

Ляжыць на стуле талака.

Цукровая вавёрачка

Жыла-была на свеце вавёрачка. Яна вельмі любіла есці цукар. Гэта любоў у яе з’явілася пасля сустрэчы з Міхасём і яго сябрамі. Пачалося гэта з таго, як хлопчыкі прыйшлі ў парк. Як толькі хлопчыкі заўважылі на галінцы дрэва вавёрачку, ім адразу ж захацелася яе пачаставаць. Кожны пачаў рыскацца па сваіх кішэнях, шукаць нешта смачнае, каб паласаваць вавёрачку. Ні ў каго нічога смачнага не было, акрамя Міхася: у яго быў кавалачак цукру. 

Бярозка

Бяроза прыгожая такая! Стаіць яна за акном і свеціцца сваёй прыгажосцю. Яна такая высокая, што нельга дакрануцца да яе верхавіны. А стройная, нібы стаіць перада мною дзяўчынка-прыгажуня. Крона ў яе пышная, кучаравая. А лісткі нагадваюць маленькія кропелькі пасля дажджу, якія зіхацяць на сонейку, радуючы нас. 

Першы дзень у школе!

Вось і надышоў гэты доўгачаканы для мяне дзень. Я прачнулася вельмі рана, паснедала разам з бацькамі, сястрой і братам. Матуля ўжо звечару падрыхтавала нам з сястрой сукеначкі, яны былі вельмі прыгожыя. Матуля дала нам кветачкі і мы ўсе разам паехалі ў школу.

Даехалі мы вельмі хутка. Потым тата, мама і брацік засталіся з астатнімі дарослымі ў зале, а мы пайшлі знаеміцца са сваей настаўніцай. Яе звалі Вольга Мікалаеўна. 

У школе трэба добра вучыцца!

Школа – гэта наш яшчэ адзін дом пасля бацькоўскага. У школе ёсць настаўніца – наша яшчэ адна матуля, якая нас выхоўвае, вучыць. “У школе трэбы добра вучыцца!” – гаварыла настаўніца вельмі часта. 

Па-першае, таму, што школа вучыць нас, як жыць.

Па-другое, у школе трэба добра вучыцца, каб ганарыліся намі нашы бацькі.

Дарагая Ганначка, я шчаслівая таму што ты мая сяброўка. Мы ўжо не бачыліся цэлых два гады. Гледзячы на фотаздымкі, якія ты мне высылала, я магу сказаць, што цябе не пазнаць – ты яшчэ больш пахарашэла. Успамінаю школу, у якой мы с табой разам вучыліся, клас, дзе мы сядзелі за адной партай. Памятаешь, якія ў цябе былі доўгія прамыя валасы, а зараз таксама ты красавіца з рыжымі кучаравымі валасамі. 

Сябар – гэта не проста слова

У міры кожны чалавек не адзінокі, яго акружаць другія людзі: бацькі, якія аб ім клапоцяцца, сваякі, браты і сёстры. А яшчэ ў чалавека ёсць сябры. Як жа выдатна, калі яны сапраўдныя!

Каго ж можна назваць сапраўдным сябрам? 

У меня ёсць такі чалавек і я хачу вам пра яго паведаміць. Завуць майго сябра Дзяніс. Для мяне ён шмат у чым прыклад. Дзяніс рос у сям’і без бацькі. Таму, напэўна, ён так рана адчуў, што павінен быць па-мужчынску моцным. І хоць ён займаецца спортам (ходзіць у секцыю па дзюдо) і мае свае першыя ўзнагароды, не гэта надае яму мужнасці. Па-майму, мужнасць праяўляецца ва ўменні трымаць сваё слова, у тым, што ён не баіцца адказнасці, у асцярожным, паважлівым стаўленні да жанчын. Я захапляюця яго самастойнасцю. Ён заўседы сабраны. Умее якасна размяркоўваць свой час. Ён заўсёды кажа, што мужчына павінен менш казаць, а больш рабіць і трымаць сваё слова. Кожны раз калі мне патрэбна дапамога – ён пакідае ўсе свае справы і знаходзіцца каля мяне. 

- Ваўкоў баяцца – у лес не бегаць

- Ведаць на зубок (вывучыць)

- Часаць языком (размаўляць)

Мяне завуць Алеся, мне 8 гадоў. Жыву я ў вёсцы. Я лічу сябе самай лепшай сярод усіх сваіх знаемых. Расстлумачу чаму ў мяне існуюца такія думкі. Па-першае, я з першых дзён вучобы старанная, акуратная, працавітая, а гледзячы на маіх аднакласнікаў, такого пра іх сказаць не магу. 

Па-другое, я той чалавек, які заўсёды прыйдзе на дапамогу. Калі мой сябар, нават проста знаемы, папросіць дапамогі, я пакіну шсе свае справы, і дапамагу чалавеку.

Рэспандэнт: Марыя.

Узрост: 40 гадоў.

Мэта інтэрв'ю: выявіць прычыну сарамлівасці дачкі Арыны, боязі адказваць на ўроках.

П. – псіхолаг, М. – Марыя.

Ход інтэрв'ю

П: Добры Дзень! Праходзьце, калі ласка, сядайце дзе вам зручней.

М.: Добры Дзень…

П.: Як вы хочаце каб я да вас звярталася?

М.: Марыя

П.: Мяне можаце зваць ___________. Што вас прывяло да мяне?

М.: У мяне вельмі сарамлівая дачка, па гэтай прычыне яна не паспявае ў школе. Я хвалююся.

П.: Вас хвалюе толькі непаспяховасць дачкі?

М.: Не. Я перажываю пра тое што яна часта бывае адна і не можа раскрыць свае здольнасці з-за сваёй сарамлівасці.

П.: Колькі гадоў вашай дачке?  У якім яна класе?

М.: Арыне 9 гадоў. Яна ў 3 класе.