Захаванне і інтэрпрэтацыя народных традыцый і рамёстваў музейнымі ўстановамі РБ Диплом
БГУКИ (Белорусский государственный университет культуры и искусств)
Диплом
на тему: «Захаванне і інтэрпрэтацыя народных традыцый і рамёстваў музейнымі ўстановамі РБ»
по дисциплине: «Музейное дело»
2024
Выполнено экспертами Зачётки c ❤️ к студентам
301.00 BYN
Захаванне і інтэрпрэтацыя народных традыцый і рамёстваў музейнымі ўстановамі РБ
Тип работы: Диплом
Дисциплина: Музейное дело
Работа защищена на оценку "8" без доработок.
Уникальность свыше 60%.
Работа оформлена в соответствии с методическими указаниями учебного заведения.
Количество страниц - 54
В работе также имеется иллюстрационный материал, выполненный в MS Word.
Поделиться
Агульная характарыстыка работы
Уводзіны
Глава 1 Тэарэтычныя аспекты захавання народных традыцыйных рамёстваў
1.1 Паняцце і сутнасць народных традыцыйных рамёстваў
1.2 Асаблівасці эвалюцыі народных рамёстваў беларусаў
Глава 2 Адлюстраванне народных традыцый і рамёстваў беларусаў музейнымі сродкамі
2.1 Асноўныя падыходы да прэзентацыі народных рамёстваў
2.2 Перспектыўныя формы актуалізацыі традыцый беларусаў
Заключэнне
Бібліяграфічны спіс
Уводзіны
У працы разглядаюцца асаблівасці і перспектывы развіцця музейных устаноў у Рэспубліцы Беларусь, а таксама роля народных рамёстваў і традыцый у фарміраванні іміджу краіны. Асаблівая ўвага надаецца вывучэнню народнай культуры Беларусі, абрадаў, традыцый і рамёстваў. У Беларусі народныя рамёствы маюць даўнюю і багатую гісторыю. Сярод найбольш папулярных народных рамёстваў у Беларусі можна вылучыць пляценне з саломы ў 2022 годзе яно было ўключана ў спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА. Папулярызацыя народных рамёстваў і традыцый сродкамі музейнай дзейнасцю таксама спрыяе фарміраванню ў наведвальнікаў музея павагі да культуры і спадчыны розных народаў. Яны могуць даведацца пра гісторыю кожнага рамяства, авалодаць новымі навыкамі і атрымаць асалоду ад прыгажосцю і арыгінальнасцю ручной працы. Якасная музейная дзейнасць непарыўна звязана з захаваннем культурнай спадчыны і сапраўдных, арыгінальных узораў культуры. Галоўныя элементы такой дзейнасці – гэта сапраўднасць культурнай спадчыны, яго годнае захаванне і ахова.
Музеі адыгрываюць значную ролю ў індустрыі культурнага турызма. Яны валодаюць характэнымі ўласцівасцямі турысцкіх рэсурсаў – атрактыўнасцю, ёмістасцю, тэматычнай накіраванасцю, а пагэтаму ўплываюць на турысцкія плыні і геаграфію размеркавання гэтых плыняў. У апошнія гады цікавасць да музеяў павялічылася не толькі з пункту гледжання іх захавальніцкай, пазнаваўчай, навукова-даследчай сацыяльных функцый, але як да крыніц атрымання прыбытку, у т.л. за кошт прыцягнення турыстаў. Сёння турыстычная і экскурсійная дзейнасць – значны канал распаўсюджвання інфармацыі пра беларускую традыцыйную культуру. Акрамя таго, праз турыстычную дзейнасць магчыма падтрымка традыцый лакальных супольнасцей.
Актуальнасць тэмы дыпломнай работы складаецца, з таго што ў сучасным свеце ўзрасла патрэбнасць у развіцці музейнай дзейнасці. Людзі шукаюць новыя, унікальныя месцы для адпачынку. З-за гэтага, прываблівасць народных рамёстваў і традыцый, якія змяшчаюць у сабе гістарычныя і культурныя багацці, пашыраецца.
Мэта дыпломнай работы абагуліць і даследаваць асаблівасці захавання і інтэрпрэтацыі народных традыцый і рамёстваў музейнымі ўстановамі Рэспублікі Беларусь.
У ходзе дасягнення пастаўленай мэты былі вызначаны наступныя задачы:
- даследаваць паняцце і сутнасць рамёстваў і традыцый;
- вызначыць саблівасці эвалюцыі народных рамёстваў беларусаў
- выявіць асноўныя падыходы да прэзентацыі народных рамёстваў;
- разгледзець перспектыўныя формы актуалізацыі традыцый беларусаў.
Аб’ект даследавання – народныя традыцыі і рамёствы.
Прадмет даследавання – захаванне і інтэрпрэтацыя народных традыцый і рамёстваў музейнымі ўстановамі Рэспублікі Беларусь.
Ступень распрацаванасці праблемы пры напісанні курсавой работы былі выкарыстаны наступныя крыніцы. Электронныя рэсурсы: Вiртуальны музей «Самабытная культура Беларусi» [5] на прыкладзе якога мы бачым, як можна папулярызаваць народныя рамёствы. Працы Філіпчыка [25] [26] [27] сканцэнтраваны на вывучэнні спосабаў выкарыстання нематэрыяльнай культурнай спадчыны (напрыклад, традыцый, звычаяў, рамёстваў і г.д.). Ілюстраваныя матэрыялы ўзятыя з кнігі Сахуты [23]. Сайты, накіраваныя на папулярызацыю беларускай спадчыны [15] [24].
Методыка даследавання: метад класіфікацыі (падзеле аб'ектаў на падобныя па пэўных прыкметах групы), метад назірання (фіксаванне любых значных дэталяў, змяненняў), метад апісання (дазваляе дакументаваць самыя дробныя падрабязнасці вывучаемага аб'екта).
Навуковая навізна работа будзе мець патэнцыял для выкарыстання ў далейшых даследаваннях у галіне культуры, а таксама практычна ўжытыя ў розных сферах, звязаных з турызмам і культурай (напрыклад, распрацоўка новых турыстычных маршрутаў, арганізацыя падзей і фестываляў, паляпшэнне ўмоў для турыстаў і г.д.).
Структура і аб’ем дыпломнай работы ўключае ўводзіны, 2 раздзелы, заключэнне, бібліяграфічны спіс і дадатак. Поўны аб’ём курсавой складае 62 старонкі, з іх 50 старонак асноўнага тэксту, 3 старонкі – бібліяграфічны спіс, 4 старонак дадатак.
Ва ўводзінах разглядаецца актуальнасць тэмы дыпломнай работы, разглядаемая праблематыка і запатрабаванасць даследавання.
Першы раздзел – прысвечаны тэарэтычным аспектам паняцці і сутнасці рамёстваў і традыцый і іх асаблівасці развіцця ў Рэспубліцы Беларусь.
Другі раздзел – разглядае асноўныя падыходы да прэзентацыі народных рамёстваў і перспектыўныя формы актуалізацыі традыцый беларусаў
Заключэнне ў дыпломнай працы апісвае асноўныя вынікі даследавання і дае агульныя вывады. У бібліяграфічным спісе прадстаўлены ўсе выкарыстаныя ў працы крыніцы, літаратура і іншыя матэрыялы.
Асноўныя вынікі даследавання паказваюць, што народныя традыцыйныя рамёствы могуць стаць ключавым элементам узаемадзеяння з турыстамі.
Глава 1 Тэарэтычныя аспекты захавання народных традыцыйных рамёстваў
1.1 Паняцце і сутнасць народных традыцыйных рамёстваў
Нацыянальныя традыцыі, звычаі, абрады, мова, народная творчасць і промыслы, касцюм, нацыянальная кухня – усё гэта адлюстроўвае этнічную самабытнасць народа.
Намётка (намэтка, намёт, сарпанак і інш.) – палатно 2,5–4,5 м у даўжыню, шырыня 30-60 см, якое мудрагеліста заматывалось на галаву.
Тканіны і тэкстыльныя прадметы, вырабленыя з сыравіны хатняга вытворчасці на ткацкім станку з выкарыстаннем розных тэхнік ткацтва, вышыўкі, пляцення, карункі. Тканіну беларусы ткалі з лёну, канопляў і воўны.
Вывучаць беларускае сялянскае ткацтва і нацыянальны касцюм сталі толькі ў канцы ХІХ-пачатку ХХ стст.
У Беларусі налічваецца больш за 40 арыгінальных строяў нацыянальнага касцюма, якія ўласцівыя розным рэгіёнам. Адрозніваюцца яны спосабам нашэння, кроем, нюансамі каляровых злучэнняў.
Традыцыйны касцюм падказваў з якой вёскі жанчына, які ў яе сацыяльны статус, матэрыяльнае становішча.
Агульнае для ўсіх рэгіёнаў Беларусі – адзенне шылася з адбеленага лёну, упрыгожвалася вышытымі арнаментамі.
Самая адметная дэталь нацыянальнага касцюма-галаўны ўбор замужняй жанчыны-фастрыга [4].
Традыцыі, могуць мець вялікую значэнне для ўтварэння і падтрымкі ідэнтычнасці і адзначацца ў розных сферах жыцця. Традыцыйныя рамёствы –ключавыя элементы культуры, якія адлюстроўваюць гісторыю, майстэрства, культурныя кантэксты. Гэтыя паняцці маюць вялікае значэнне ў жыцці супольнасці, выяўляючыся ў розных сферах, уключаючы вытворчасць, мастацтва, супольныя звычаі і іншае. Давайце зразумеем іх сутнасць і значэнне глыбей.
Рамяство – дробная ручная вытворчасць, заснаваная на выкарыстанні ручных прылад працы, асабістым майстэрстве работніка, якое дазваляе вырабляць высакаякасныя, часта высокамастацкія вырабы.
Рамяство ўзнікла з пачаткам вытворчай дзейнасці чалавека, прайшло працяглы гістарычны шлях развіцця, прымаючы розныя формы: хатняе рамяство – ва ўмовах натуральнай гаспадаркі; рамяство на заказ – ва ўмовах разлажэння натуральнай гаспадаркі; рамяство на рынак. З узнікненнем рамяства на заказ і асабліва на рынак звязана з'яўленне і развіццё гарадоў як рамесна-гандлёвых цэнтраў. Хатняе рамяство нярэдка называюць хатняй прамысловасцю (гэта значыць вытворчасцю не сельскагаспадарчай прадукцыі), рамяство на заказ і на рынак – саматужнай вытворчасцю.
Хатняе рамяство шырока распаўсюджана на працягу ўсёй гісторыі. Сельскае насельніцтва вырабляла большую частку рамесных вырабаў, якія ім жа і выкарыстоўваліся. Здаўна чалавецтва ведала такія рамёствы, як: кавальства, ганчарства, цяслярства, сталярства, ткацтва, прадзенне, лазапляценне, пякарства, ювелірнае і іншыя [1].
Пачатак вывучэння промыслаў і рамёстваў Беларусі адносіцца да 2-й паловы ХІХ ст. Аднак асобныя звесткі аб іх стане можна знайсці ў дакументах эпохі феадалізму – інвентарах, актах ХVІ-ХVIIІ стст., пазней – у справаздачах і паведамленнях губернскіх улад, апісаннях і аглядах развіцця сельскай гаспадаркі і прамысловасці паасобных губерняў, у справаздачах статыстычных камітатаў, карэспандэнцыях і артыкулах перыядычнага друку [2, c. 6].
Традыцыя (лац. traditio – перадача, паданне ад trado перадаю) – звычаі, парадкі, правілы, паводзіны і погляды, якія складваюцца гістарычна ў жыцці кожнага народа ці калектыву, перадаюцца з пакалення ў пакаленне.
Традыцыі – у шырокім сэнсе культурная спадчына народаў, сусветных і рэгіянальных цывілізацый, якія актуалізуюцца ў кантэксце сучаснасці, служаць асновай для развіцця нацыянальнай культуры і надаюць ёй цэласнасць і самабытнасць.
Традыцыі нараджаюцца пад уплывам гістарычных, эканамічных і сацыяльных умоў, з’яўляюцца адлюстраваннем узаемаадносін людзей у грамадстве. Яны выступаюць як рэгулятары паводзін людзей, паколькі з’яўляюцца сродкам фарміравання і замацавання пачуццяў, настрояў, думак і звычаяў, якія абумоўліваюць паводзіны людзей, у тым ліку псіхалагічны стан асобы. Народныя традыцыі як сродкі выхавання складаюць сацыяльную і педагогіка-псіхалагічную сістэму, якая можа быць накіравана на вырашэнне важных выхаваўчых задач. Пры гэтым вядучае месца займае народная творчасць і практычная стваральная дзейнасць дарослых разам з дзецьмі, на аснове якіх фарміруюцца ўзоры, прыклады, перайманне і імітаванне. Традыцыі былі ўкаранёны ў працэс жыцця і існавалі ў кантэксце рэальнай дзейнасці. Яны заўсёды выступалі сродкам абагульнення шматвяковага працоўнага вопыту, сацыяльных і сямейных адносін, замацоўвалі маральна-этычныя нормы і нормы звычаёвага права, рэгламентавалі час і парадак правядзення каляндарных і сямейных абрадаў і свят, былі дзейсным сродкам фізічнага, разумовага, маральнага і патрыятычнага выхавання чалавека з першых дзён яго з’яўлення на свет, невычэрпнай крыніцай роднай мовы [3, c. 177].
[...]
Глава 2 Адлюстраванне народных традыцый і рамёстваў беларусаў музейнымі сродкамі
2.1 Асноўныя падыходы да прэзентацыі народных рамёстваў
Многія мастацкія народныя промыслы, якія існавалі ў Беларусі стагоддзямі, дагэтуль жывыя і працягваюць развівацца. Ёсць сярод іх такія, якія ў сілу розных прычын замацаваліся за пэўнай тэрыторыяй. Некаторыя нават сталі брэндам сваёй мясцовасці.
Музейны комплекс “Дудуткі” ўяўляе сабой прыклад сядзібы 2 паловы 19 стагоддзя. Побач з месцам размяшчэння сучаснага музея раней знаходзілася сядзіба вядомага і знакамітага не толькі ў Беларусі дваранскага роду Ельскіх. Вёска Дудзічы, якая знаходзіцца ў 2-х кіламетрах ад музейнага комплексу, з'яўлялася іх радавым гняздом і цэнтрам рамеснай вытворчасці дадзенага рэгіёну. Яшчэ ў сярэдзіне 18 стагоддзя Станіслаў Ельскі запрасіў і пасяліў у Дудзічах дваццаць нямецкіх рамеснікаў, якія навучалі мясцовых жыхароў сваім уменням. Так нараджалася мясцовая школа рамёстваў. Жыхары мястэчка забяспечвалі прадукцыяй не толькі сябе, дваранскую сядзібу, але і насуперак каралеўскай забароне, праводзілі кірмашы кожны месяц замест дазволеных 3-х кірмашоў у год. Да 1800 года сядзіба ўключала, акрамя рамесных майстэрняў і сядзібнага дома, драўляную царкву, млын, Тры Карчмы, сад, аранжарэю, невялікі гарбарны завод. У такіх сядзібах практычна ўсё неабходнае стваралася ў самой сядзібе, лішкі прадаваліся, тэхнічныя навіны заказваліся з-за мяжы. На аснове захаваных дадзеных, стваральнікі музея паспрабавалі аднавіць такую закрытую гаспадарку. Ініцыятарам стварэння музея стаў таленавіты журналіст, публіцыст, прадпрымальнік Яўген Будзінас. Не з'яўляючыся прафесійным музеязнаўцам, ён вырашыў выкарыстоўваць багатую гісторыю дадзенага рэгіёну. Пачатак музея быў пакладзены стварэннем падсобнай гаспадаркі, стайні. Затым зарабіла вятрак, сталі адкрывацца рамесныя майстэрні. Сёння наведвальнікі музея становяцца гасцямі, якіх знаёмяць з уладаннямі сядзібы і укладам жыцця 2 паловы 19 стагоддзя [31, с. 32].
Пры кожным сядзібным доме знаходзіліся: бровар (месца для вытворчасці спіртных напояў), сыраварня, млын, стайня, ферма, кузня, ганчарная майстэрня, майстэрня апрацоўкі дрэва, хлебапякарня, царква і нядзельная школа пры ёй. На сёння наш музей спрабуе аднавіць падабенства такой закрытай гаспадаркі. Народныя рамёствы і тэхналогіі – неад'емны элемент традыцыйнай культуры. Археолагі могуць адносіць археалагічную знаходку да той ці іншай этнічнай групы, арыентуючыся па выглядзе нанесенага арнаменту, хімічным складзе матэрыялу, форме, метадам апрацоўцы і г.д. У многіх народаў ёсць ганчарная вытворчасць, апрацоўка металаў, розныя віды пляцення. Традыцыйныя рамёствы ёсць тое, што нашы народы аб'ядноўвае, але гэта і тое, што дазволіць вылучыць адрозненне культур. Праз народныя рамёствы транслююцца найбольш тонкія рысы народнай самабытнасці. Правілы нарыхтоўкі матэрыялу, стварэнне арыгінальных інструментаў, адрозненне тэхналогій, формаў, кветак – унікальная культурная спадчына, якая перадаецца з пакалення ў пакаленне. Усё, што атачала нашых продкаў, было створана рукамі, пры дапамозе тэхналогій і якіх-небудзь правілаў, і ёсць рамесная традыцыя. Акрамя таго, немагчыма распавядаць пра традыцыйны побыт нашых продкаў, не дакранаючыся рамёстваў. Тэхналогіі з'яўляюцца неад'емнай часткай нацыянальнай культуры. Дэманстрацыя народных рамёстваў – адзін з самых элементарных відаў паказу, які выкарыстоўваецца ў этнаграфічных музеях. Увага наведвальніка заўсёды прыцягвае рух. Трансляцыя традыцыйных рамёстваў не спыняецца выключна на дэманстрацыі ўменняў майстроў. У музеі кожны жадаючы можа “дакрануцца да гісторыі”, напрыклад, прымаючы ўдзел у майстар-класах.
У працэсе работы з наведвальнікам мы стараемся максімальна паменшыць адлегласць паміж ім і экспанатам. Тыпавыя музейныя прадметы актыўна выкарыстоўваюцца ў працы з наведвальнікамі. Іншымі словамі, можна браць у рукі экспанаты заходзіць у майстэрні, падчас працы майстроў. Такі метад ужо не раз даказаў сваю эфектыўнасць. Гэта быў адзін з асноўных прынцыпаў арганізацыі музея “Дудуткі” [2, с. 24] бо чалавеку вельмі важна адчуць структуру ільняной тканіны, цвёрдасць жалеза, мяккасць гліны, цяпло ад печы. Дотык адказвае за яркасць ўспрымання і дапамагае сфармаваць выразныя вобразы, што вельмі важна пры вывучэнні народнай культуры. З мэтай актывізацыі ўспрымання інфармацыі, у працэсе фарміравання экспазіцый і правядзення экскурсіі выкарыстоўваюцца розныя сучасныя метады працы з наведвальнікамі. У прыватнасці гэта інтэрактыўная форма працы [8, с. 74]. Народныя рамёствы заўсёды былі найбольш цікавай часткай традыцыйнай культуры для наведвальнікаў. Тэхналогіі з'яўляюцца неад'емнай часткай нацыянальнай культуры. Дэманстрацыя тэхналогій – інтэрактыўны элемент экскурсіі, які выклікае вялікую цікавасць у наведвальнікаў.
Прынцып інтэрактыўнасці часта ўжываецца ў музеях Францыі, Швецыі, Даніі, Венгрыі, Польшчы, Карэі, у экспазіцыях жывых гістарычных ферм Вялікабрытаніі. Так, у музеі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва ў Францыі была адноўлена вуліца Парыжа сярэдзіны XIX стагоддзя з кафэ, атэлье, крамамі і да т.п., куды маглі зайсці наведвальнікі і адчуць водар якая пайшла эпохі.
[...]
Заключэнне
Можна зрабіць выснову аб тым, што рамяство – дробная ручная вытворчасць, заснаваная на выкарыстанні ручных прылад працы, асабістым майстэрстве работніка, якое дазваляе вырабляць высакаякасныя, часта высокамастацкія вырабы. Рамяство ўзнікла з пачаткам вытворчай дзейнасці чалавека, прайшло працяглы гістарычны шлях развіцця, прымаючы розныя формы: хатняе рамяство – ва ўмовах натуральнай гаспадаркі; рамяство на заказ – ва ўмовах разлажэння натуральнай гаспадаркі; рамяство на рынак. Традыцыя (лац. traditio – перадача, паданне ад trado перадаю) – звычаі, парадкі, правілы, паводзіны і погляды, якія складваюцца гістарычна ў жыцці кожнага народа ці калектыву, перадаюцца з пакалення ў пакаленне. Традыцыі – у шырокім сэнсе культурная спадчына народаў, сусветных і рэгіянальных цывілізацый, якія актуалізуюцца ў кантэксце сучаснасці, служаць асновай для развіцця нацыянальнай культуры і надаюць ёй цэласнасць і самабытнасць.
Народныя традыцыі ў цяперашні час выконваюць немалаважную ролю ў фарміраванні духоўнага аблічча людзей сучаснага грамадства. Сіла іх уплыву ў тым, што ў іх заключаны багаты жыццёвы матэрыял. Прагрэсіўныя народныя традыцыі, акумуляваўшы ў сябе мудрасць і жыццёвы вопыт папярэдніх пакаленняў, выступаюць свайго роду эталонам паводзін у штодзённым жыцці. Беларускія абрады і звычаі – гэта рэальная, абумоўленая ўсім ходам грамадскага развіцця форма выказвання нацыянальнай адметнасці розных бакоў жыцця беларусаў, галоўны кампанент у сістэме традыцыйнай культуры, які аказвае ўплыў на фарміраванне нацыянальнай самасвядомасці, гэта бясспрэчны ідэнтыфікатар культурнай ідэнтычнасці народа. Падтрыманне і развіццё народных рамёстваў спрыяе ўмацаванню грамадскіх сувязей, фарміраванню нацыянальнай ідэнтычнасці і захаванню ўнікальнага духу беларускай культуры.
Адным з важных напрамкаў захавання народных рамёстваў з'яўляецца іх дэманстрацыя і вывучэнне ў музеях. Многія музеі Беларусі могуць пахваліцца багатымі калекцыямі, якія адлюстроўваюць гісторыю і культуру. Тут прадстаўлены розныя віды рамёстваў. Музеі прадстаўляюць наведвальнікам магчымасць убачыць і ацаніць унікальныя экспанаты, вывучыць гісторыю і тэхналогію вытворчасці народных вырабаў. Гэта адзін з механізмаў, які дапамагае выхаваць новае пакаленне, перадаючы яму не толькі тэхнічныя навыкі, але і культурныя цэннасці. У выніку, захаванне народных рамёстваў і традыцый ў культуры змяшчае ў сабе справу захавання спадчыны для наступных пакаленняў, забяспечваючы стабільнасць і самабытнасць. папулярызацыя народных рамёстваў і традыцый у турызме гуляе вельмі важную ролю ў захаванні культурнай спадчыны і развіцці нацыянальнай ідэнтычнасці. Гэта дапамагае паказаць свету непаўторнасць і багатства культуры краіны, прывабляючы новых турыстаў і падтрымліваючы мясцовую эканоміку. Такім чынам, цікавыя, прывабныя для турыстаў мясцовыя ініцыятывы можна знайсці ў кожнай вобласці. Найбольш эфектыўнымі яны становяцца пры аб'яднанні розных відаў мясцовай спадчыны для прадстаўлення цэласнага вобраза традыцыйнай культуры. Утварэнню турыстычна-прывабных цэнтраў народнай спадчыны спрыяе цеснае супрацоўніцтва ўстаноў культуры, адукацыі, спорту і турызму, мясцовых органаў улады, міжнародных праграм падтрымкі.
Сёння ў Беларусі ёсць нямала мясцін, дзе можна дакрануцца да старажытнай беларускай культуры і хоць на некалькі гадзін перанесціся з ХХI стагоддзя ў глыбокую даўніну. Сярод іх: этнаграфічныя і краязнаўчыя музеі, этнаграфічныя комплексы (вёскі) пад адкрытым небам, аграсядзібы ў сельскай мясцовасці з нацыянальным беларускім каларытам, цэнтры народнай творчасці, традыцыйнай культуры і побыту, дамы фальклору, дамы рамёстваў. Госці музеяў і комплексаў убачаць старадаўнія прадметы побыту і творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, пачуюць аўтэнтычныя беларускія песні і пазнаёмяцца са старадаўнімі танцамі, пакаштуюць стравы нацыянальнай кухні. У Беларусі захаваліся дзіўныя народныя абрады і святы, якія і сёння адзначаюць у вёсках і гарадах. Сярод самых вядомых: Каляды, Масленіца, “Гуканне вясны”, Юр'еў дзень, Купалле, “Зажынкі” (пачатак жніва) і “Дажынкі” (свята збору ўраджаю).
Практычная значымасць. Вынікі даследавання могуць быць выкарыстаны для распрацоўкі новых турыстычных маршрутаў і паслуг, якія будуць садзейнічаць развіццю турызму. Таксама яны могуць быць скарыстаны для стварэння рэкламных матэрыялаў і інфармацыйных брашур, якія дапамогуць прыцягнуць больш турыстаў у рэгіён. Такім чынам, гэтая дыпломная праца мае вялікае значэнне для развіцця музейнай дзейнасці і турызму і можа стаць асновай для далейшых даследаванняў і распрацовак у гэтай галіне.
[...]
1. Актуальныя аспекты аховы нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей: зб. арт. / уклад.: А. Т. Каліноўская, А. В. Гумінская, пад агул. рэд. І. Б. Лапцёнак; Мін-ва культуры Рэсп. Беларусь; Беларус. дзярж. ун-т культуры і мастацтваў, Ін-т павыш. кваліф. і перападр. кадраў. – Мінск : БДУКМ, 2020. – 100 с.
2. Аўсейчык, У. Я. Традыйцыйнае народнае дойлідства беларускага падзвіння ў турыстычнай дзейнасці: праблемы і перспектывы выкарыстання / У. Я. Аўсейчык // Проблемы и перспективы развития физической культуры, спорта и туризма в Республике Беларусь : электрон. сб. материалов Респ. науч.-практ. семинара, Новополоцк, 24 марта 2017 г. / Полоц. гос. ун-т ; отв. за вып.: Е. Н. Борун. – Новополоцк : Полоцкий государственный университет, 2017. – С. 267–272.
3. Беларускае народнае мастацтва: традыцыi i сучаснасць : курс лекцый / В. А. Лабачэўская // IV Летнi семiнар беларускай мовы, лiтаратуры. – Мінск, 1999. – С. 66–78.
4. Беларусы: У 8 т. Т. 1: Прамысловыя і рамесныя заняткі / Рэдкал.: В. К. Бандарчык, М. Ф. Піліпенка, В. С. Цітоў. – Мн: Навука і тэхніка,1995 – 381 с: іл.
5. Вiртуальны музей «Самабытная культура Беларусi» [Электронны рэсурс] // Samobytkultura.wordpress.com – Рэжым доступу: https://samobytkultura.wordpress.com/.
6. Гуд, П. А. Народные традиции в современной праздничной культуре Беларуси //Вестник культуры и искусств. – 2008. – №. 3 (15). – С. 38–44.
7. Захаванне і папулярызацыя нематэрыяльнай культурнай спадчыны этнаграфічнымі музеямі Беларусі (1991-2010 гг.) / Сімакова І. М. // Ученые записки : сборник научных трудов / Министерство образования Республики Беларусь, Учреждение образования «Витебский государственный университет имени П. М. Машерова». – 2011. – Т. 12. – С. 69-74.
8. Курилович, А. Н. Белорусское народное ткачество / А. Н. Курилович. – Минск : Наука и техника, 1981. – 119 с.
9. Лазапляценне i саломапляценне [Электронны рэсурс] \\ Samobytkultura.wordpress.com – Рэжым доступу: https://samobytkultura.wordpress.com/лазапляценне-i-саломапляценне/.
10. Лапцёнак, І. Б. Вынікі анкетавання, праведзенага ў рамках маніторынгу дзейнасці па выкарыстанню нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей у турыстычнай дзейнасці/ І. Б. Лапцёнак, А. Т. Каліноўская, А. В. Гумінская \\ Актуальныя аспекты аховы нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей: зборнік артыкулаў / Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў БДУКМ. – Мінск, 2020. – С. 78–86.
11. Ліцьвінка, В. Д. Святы і абрады беларусаў / В. Д. Ліцьвінка. – Мінск: Беларусь, 1998. – 190 с.
12. Маляваныя дываны [Электронны рэсурс] \\ Wikipedia.org. – Рэжым доступу: https://be.wikipedia.org/wiki/Маляваныя_дываны.
13. Сахута, Я. М. Народныя мастацкія рамёствы Беларусі / Я. М. Сахута. – Мінск: Беларусь, 1996. – 168 с.
14. Смойлік, А. І. Нематэрыяльная культурная спадчына беларусаў (да пастаноўкі праблемы) / А. І. Смолік \\ Универсальное и национальное в культуре : сборник научных статей : [по материалам Международной научной конференции «Универсальное и национальное в культуре», 20 – 21 апреля 2012 г., г. Минск / редколлегия: Э. А. Усовская (ответственный редактор) и др.]. – Минск, 2012. – С. 232–240.
15. Нематэрыяльная культурная спадчына Беларусі [Электронны рэсурс] \\ Be.belarus.travel – Рэжым доступу: https://be.belarus.travel/news/intangible-cultural-heritage-of-belarus.
16. Хвагіна, Т. Палескія мястэчкі ў этнічным турызме Беларусі / Т. Хвагіна// Этнакультурны турызм у трансгранічным памежжы Гродзенскай вобласці і Сувалкскім субрэгіёне : [зборнік навуковых артыкулаў па матэрыялах Міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі «Стан і перспектывы развіцця этнічнага турызму ў трансгранічных рэгіёнах Гродзенскай вобласці і Сувалкскага субрэгіёна», 25-26 студзеня 2013 г., г. Гродна / рэдкалегія: І. І. Трацяк (адказны рэдактар) і інш.]. – Гродна; Сувалкі, 2013. – С. 34–45.
17. Рамановіч, Н. І. Практыкі зберажэння культуры Гродзенскага раёна як галоўная ўмова развіцця турызму і музейнай дзейнасці ў рэгіёне / Н. І. Рамановіч // Актуальныя аспекты аховы нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей: зборнік артыкулаў / Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў БДУКМ. – Мінск, 2020. – С. 49–53.
18. Рамяство [Электронны рэсурс] \\ Wikipedia.org. – Рэжым доступу: https://be.wikipedia.org/wiki/Рамяство.
19. Дрыгін, А. В. Роля традыцый у фарміраванні нацыянальнай культуры / А. В. Дрыгін // Шостыя Танкаўскія чытанні : да 125-годдзя з дня нараджэння Янкі Купалы і Якуба Коласа і 95-годдзя з дня нараджэння Максіма Танка : зборнік навуковых артыкулаў / [рэдкалегія: А. І. Лугоўскі (адказны рэдактар) і інш.]. – Мінск, 2008. – С. 177–178.
20. Рудак, А. Дакрануцца да неадчувальнага : як падтрымаць жыццё даўніх культурных практык у сучаснасці? / А. Рудак // Культура. – 2023. – 3 чэрвеня. – С. 4–5.
21. Канановіч, С. Рэпрэзентацыя рэгіянальнай нематэрыяльнай культурнай спадчыны ў дзейнасці Пінкавічскага музея імя Я. Коласа / С. Канановіч // Аўтэнтычны фальклор: праблемы вывучэння, захавання, пераймання : зборнік навуковых прац удзельнікаў IV Міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі (Мінск, 29-30 красавіка 2010 г.) / [рэдкалегія: М. А. Мажэйка (старшыня), В. В. Калацэй, С. К. Канановіч]. – Мінск, 2010. – С. 36–37.
22. Саломапляценне [Электронны рэсурс] \\ Wikipedia.org. – Рэжым доступу: https://be.wikipedia.org/wiki/Саломапляценне.
23. Сахута, Я. М. Народнае мастацтва Беларусі / Я. М. Сахута. – Мінск, 1997. – 296 с.
24. Традыцыйнае беларускае ганчарства [Электронны рэсурс] \\ Web.archive.org – Рэжым доступу: https://web.archive.org/web/20070601041103/http:/ethno.iatp.by/2/e06a.htm.
25. Филипчик, Д. В. Материалы по использованию нематериального культурного наследия для развития туризма в Республике Беларусь: сборник материалов/ Д. В. Филипчик. – Минск: Колорград, 2022. – 125 с.
26. Філіпчык, Д. У. Выкарыстанне музеямі Рэспублікі Беларусь нематэрыяльнай культурнай спадчыны для фарміравання нацыянальна-культурнай ідэнтычнасці / Д. У. Філіпчык // Тэарэтычныя і прыкладныя аспекты этналагічных даследаванняў: зборнік навуковых артыкулаў / Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт ; уклад. М. В. Макарыч. – Мінск: БНТУ, 2019. – С. 30–35.
27. Філіпчык, Д. У. Нематэрыяльная культурная спадчына ў дзяржаўных музеях Рэспублікі Беларусь (1991-2016 гг.): аўтарэферат дысертацыі на суісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук / Д.У. Філіпчык; Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. – 2020.
28. Чатовіч, Л. Я. Выкарыстанне нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей у турыстычнай дзейнасці на Пастаўшчыне / Л. Я. Чатовіч // Актуальныя аспекты аховы нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей: зборнік артыкулаў / Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў БДУКМ. – Мінск, 2020. – С. 53–56.
29. Шелупенко, Н. Е. Народное искусство в культуре современной Беларуси / Н. Е. Шелупенко// Аўтэнтычны фальклор: праблемы захавання, вывучэння, успрымання: зборнік навуковых прац удзельнікаў VIII Міжнароднай навуковай канферэнцыі (Мінск, 25-27 красавіка 2014 г.)/ Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. – Мінск, 2014. – С. 32–33.
30. Цітоў, В. С. Этнаграфічная спадчына: Беларусь: Краіна і людзі / В. С. Цітоў. – Мінск: Беларусь, 2001. – 208 с.
31. Дубінін, Д. У. Этнаграфічныя музеі Беларусі як сродак захавання і аднаўлення калектыўнай памяці грамадства / Д. У. Дубінін // Беларусь и Европа: историко-культурное наследие и современность : материалы международной научно-практической онлайн-конференции, посвященной 75-летию Победы в Великой Отечественной войне 1941–1945 гг., г. Минск, 24 апреля 2020 г. / [редколлегия: А. В. Торхова (председатель) и др.]. – Минск, 2021. – С. 30–33.
32. Этнаграфія Беларусі: энцыклапедыя / В.С. Цітоў і інш. – Мінск: Беларуская савецкая энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 1989. – 576 с.
33. Смыкова, Е. Ю. Особенности функционирования музеев в Республике Беларусь (по оценкам экспертов) / Е. Ю. Смыкова // Социологический альманах. – 2015. – №6. – С. 90–94.
34. Герасимёнок, Д. Н. Выставки как форма международного сотрудничества музеев (на примере работы ГУ «Национальный исторический музей Республики Беларусь») / Д. Н. Герасимёнок // Научные исследования. –2019. – №4. – С. 13–18.
35. Сафонов, A. A. Музееведение: учебник и практикум для СПО / А. А. Сафонов. – М.: Юрайт, 2019. – 300 с.
36. Барма, О. А. Позиционирование и продвижение продуктов и услуг региональных музеев посредством web-сайтов / О. А. Барма // Вісник Маріупольського державного університету. – 2018. – №15. – С. 42–45.
37. Астрэйка, А. Г. Прадстаўнщтва беларускіх музеяў у вiртуальнай прасторы / А. Г. Астрэйка // Веснік Беларускага дзяржаўнага універсітэта культуры i мастацтваў. – 2015. – № 1. – С. 157– 164
38. Беспалая, М. А. Музеология в контексте проблем вузовского образования: опыт Беларуси / М. А. Беспалая // ВМ. – 2012. – №2. – С. 56–59.
39. Шумейко, М. Ф. Архивы, музеи, библиотеки как сокровищница документальной памяти белорусского народа / М. Ф. Шумейко // История и архивы. – 2023. – №2. – С. 45–48.
40. Шумейко, М. Ф. Музеи как сокровищница документальной памяти белорусского народа / М. Ф. Шумейко // История и архивы. – 2020. – №6. – С. 39–45.
41. Шабанова, Н. Э. Содержание трудового воспитания в белорусской народной педагогике конца XIX – начала XX столетия / Н. Э. Шабанова // Вестник Полоцкого государственного университета. – 2017. – №15. – С. 104–107.
42. Арлова, Г. П. Беларуская народная педагогіка / Г. П. Арлова. – Мінск : Нар. асвета, 1993. – 120 с.
43. Беларусы. Т. 5. Сям'я рэдкал.: В.К. Бандарчык. – Мінск : Бел. навука, 2001. – 375 с.
44. Ракава, Л. В. Эвалюцыя традыцый сямейнага выхавання беларусаў у XIX – XX стст. / Л. В. Ракава. – Мінск : Бел. навука, 2009. – 312 с.
45. Цітоў, В. С. Этнагарафiчная спадчына: Беларусь: Краіна i людзi / В. С. Цітоў. – Мінск : Беларусь, 2001. – 208 с.
46. Жарина, Л. В. Культура как средство формирования национального самосознания на современном этапе (на примере Республики Беларусь) / Л. В. Жарина // Труды БГТУ. – 2013. – №5. – С. 78–83.
47. Чернявская, Ю. Белорусское самосознание: парадокс как путь к генеалогии / Ю. Чернявская // Всемирная литература. – 2008. – № 4. – С. 195–206.
48. Балич, Н. Л. Этнокультурные практики – основа воспроизводства культурного кода восточных славян / Н. Л. Балич // Социологический альманах. – 2017. – №8. – С. 104–108.
49. Боброва, Л. А. Дохристианские традиции в культуре Руси. (Реферативный обзор) / Л. А. Боброва // Религия и культура. – 2000. – №2. – С. 90–94.
50. Савина, Н.В. Ретро-маршруты как фактор устойчивого развития туризма дестинации / Н. В. Савина // Большая Евразия: развитие, безопасность, сотрудничество. – 2021. – №4. – С. 67–69.
Работа защищена на оценку "8" без доработок.
Уникальность свыше 60%.
Работа оформлена в соответствии с методическими указаниями учебного заведения.
Количество страниц - 54
В работе также имеется иллюстрационный материал, выполненный в MS Word.
Не нашли нужную
готовую работу?
готовую работу?
Оставьте заявку, мы выполним индивидуальный заказ на лучших условиях
Заказ готовой работы
Заполните форму, и мы вышлем вам на e-mail инструкцию для оплаты
