История белорусской литературы

Беларуская літаратура надзвычай адчувальная да духоўных аспектаў у сацыяльна-палітычных праблемах жыцця; не была выключэннем і творчасць Міхася Зарэцкага. Не мог застацца М. Зарэцкі ў баку і ад чалавеказнаўчых праблем, народжаных часам калектывізацыі, але тварыць свабодна ва ўмовах, якія склаліся вакол пісьменніка ў 1930-я гг., было складана. Добра вядома, што пасля публікацыі нарыса «Падарожжа на новую зямлю» (1928) і пачатковых раздзелаў рамана «Крывічы» (1929) вульгарызатарская крытыка распачала публічную траўлю мастака – М. Зарэцкага выключылі з партыі, псіхалагічна зламалі, прымусілі апраўдвацца і каяцца ў грахах, якіх не было.

У такіх складаных умовах М. Зарэцкі піша раман «Вязьмо» (1932), у якім І. Мележ убачыў «суровы рэалізм і мужную глыбіню» і назваў яго «самым глыбокім творам тых часоў пра калектывізацыю» (Мележ 1969). 

Эпітэт – вобразнае (мастацкае) азначэнне, якое характарызуе прадмет, чалавека, жыццёвую з’яву, вылучае і дае мастацкае акрэсленне істотнай рысы ці прыметы якога-небудзь прадмета, з’явы, ацэньвае гэты прадмет ці з’яву, выклікае пэўныя эмацыянальныя адносіны да іх. 

Эпітэт узмацняе выразнасць, вобразнасць мовы твора, надае яму мастацкую, паэтычную яркасць, дапамагае ўбачыць аўтарскае разуменне рэчаіснасці: незгасальны, жыватворны агонь, незабыўная песня, срэбразвонны ручэй, бязмежны, яснавокі, ясназорны край. 

Вобразнасць азначэнняў жоўтая-жоўтая, шэрая-шэрая, цёмнаяцёмная, белы-белы відавочная. Нярэдка лагічнае азначэнне, калі яно стаіць побач з эпітэтам, пад яго ўплывам таксама становіцца вобразным, характарыстычным (эпітэтам): 

А на ўсходзе чырвань грае, 

Цень радзее, нікне мрок, 

І зямельку ўжо вітае 

Новы радасны дзянёк. (Я.Колас)