Водгук на апавяданне Міхася Зарэцкага

“Двое Жвіроўскіх”

Беларуская літаратура лічыцца надзвычай адчувальнай да ўсялякіх духоўных аспектаў жыцця грамадства, яго сацыяльна-палітычных праблем. У гэтым плане не выключэнне і творчасць класіка беларускай літаратуры Міхася Зарэцкага. Аўтар пісаў пра рэвалюцыю, пра будаванне новай вёскі, пра праблемы адраджэння нацыянальных каранёў. Не заставалася без інтарэсу і тэма калектывізацыі. Аднак асобная старонка ў творчасці Зарэцкага – трагічныя лёсы прадстаўнікоў былога класа эксплуататараў. Да гэтай тэмы адносіцца апавяданне, насычанае глыбокім філасофскім роздумам аб жыцці, “Двое Жвіроўскіх”.
Апавяданне складаецца з трох частах. Яно расказвае пра лёс асобнай сям’і. Бацька не змог прыняць рэвалюцыю, сын – чалавек новага пакалення, які вымашаны жыць у тых абставінах, якія існуюць у краіне. Апавяданне прасякнута думкамі герояў, іх пачуццямі. Але да канца цяжка зразумець, на чыім баку аўтар. Разам з Міхасём Зарэцкім мы задумваемся аб прызначэнні чалавека, аб сэнсе жыцця, аб адносінах паміж бацькамі і дзецьмі, аб тым, што галоўнае ў жыцці – прынцыпы або шчаслівая сям’я.